Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Μαθήματα Ορειβατικής Λογοτεχνίας!!!

video 
Ευκαιρία, λοιπόν, για μια μικρή απόδραση προς τα βουνά, 
προς την αναζήτηση της περιπέτειας και της αδρεναλίνης! 
Μακριά από την πόλη , και κοντά στην φύση..
"Και πήραμε τα βουνά.. να ξεφύγουμε από τους ξενέρωτους!"
Με τον Ν.Βουτυροπουλο- τον Άρη και τον Ηλία!!

Η Συντακτική Ομάδα!

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Οι Άνθρωποι (Ποίημα)

Το παρακάτω ποίημα το ανακάλυψα στο διαδίκτυο, σε ανύποπτο χρόνο. Δεν γνωρίζω τον ποιητή. Ας είναι καλά, όποιος κι αν είναι!... Τον ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου!


Οι άνθρωποι
Σας αντάμωσα στην αρχή της πορείας μου
τότε που με μόνη αποσκευή τα όνειρά μου
είχα κινήσει για το μεγάλο ταξίδι.
Τότε... λίγο πριν αποφασίσω για της ζωής μου το δρόμο
σας συνάντησα...
Κι ήσασταν αλήθεια πολλοί... Άνθρωποι... άνθρωποι...
Και προχωρούσατε...
και πηγαίνατε χωρίς πουθενά να σκοντάφτετε,
γιατ' ήταν κατηφόρα ο δρόμος σας.
Και κατεβαίνατε... και κατεβαίνατε...
με το ίδιο πάντα αργό βήμα,
λες και φοβόσασταν μη φτάσετε κάποτε στο τέρμα.
Κι ήταν κλειστές οι εκκλησίες σας
και σβησμένες οι λαμπάδες σας.
Κι ήταν δίχως σημαίες τα κάστρα σας
κι αραχνιασμένα τα καμπαναριά σας.
Μόνο βιολιά αντηχούσαν στον δρόμο σας
τα βιολιά... κι οι φωνές σας.
Ναι!... ήσασταν στ' αλήθεια πολλοί.
Άνθρωποι... άνθρωποι...
που τριβόσασταν αγκώνα μ' αγκώνα,
μα τα χέρια σας ήταν άδεια.
Άνθρωποι πολλοί
που όμως ήσασταν ξένοι κι έρημοι
μες στην πληθώρα των ανθρώπων.
Τότε...
Ζήτησα να δω τα μάτια σας
και δεν βρήκα παρά μαύρους κύκλους γύρω απ' αυτά.
Ζήτησα ν' ακούσω το τραγούδι σας
και σας άκουσα μονότονα να επαναλαμβάνετε
"όλα πάνε καλά".
Έψαξα να βρω τις καρδιές σας
και μού’πατε πως τις είχατε από χρόνια αμπαρωμένες
κι ίσως... να μη ζούσανε πια.
Ρώτησα για τα όνειρά σας
και μ' απαντήσατε πως είχαν πεθάνει, πριν γεννηθούν.
Έψαξα για χαμόγελα
και δεν βρήκα παρά συμμετρικές κινήσεις
που αγγίζανε μόνο τα χείλη σας.
Τότε... ρώτησα…
πού βγάζει ο δρόμος σας
και μου δείξατε ένα μνήμα...
"για κει τραβάμε όλοι" μού’πατε με μια φωνή
και βιαστήκατε ν' αλλάξουμε συζήτηση.
Κι ωστόσο...
Λέγατε πως ήσασταν ευτυχισμένοι.
Κι ήτανε αναμμένα τα πλούσια φώτα σας
κι είχατε λουλούδια στους δρόμους.
Κι ήταν γεμάτες οι βιτρίνες σας
από φτηνές πραγμάτειες
και ντυμένα τα λόγια σας με χαρτιά πολυτελείας.
Όλα φάνταζαν στον δρόμο σας
κι όλα μοιάζαν με χρυσάφι.
Κι έπαιζαν σειρηνικά τα βιολιά σας
και ηχούσαν τα βιολιά σας.
Κι αντηχούσαν σαν κλάμα και... σαν κλάμα.
Και φωνάζατε σείς..
Και γελούσατε...
Και γλεντούσατε...
Και γλεντούσατε... δίχως μάτια και δίχως καρδιά
δίχως χαμόγελα και δίχως τραγούδια...
δίχως όνειρα και δίχως τέρμα…
κι ωστόσο λέγατε πως ήσασταν ευτυχισμένοι.
Όμως...
Τί κι αν είστε οι πολλοί στην πορεία σας;
Τί κι αν στιγμή δε νυστάζουν τα δικά σας βιολιά;
Τί με νοιάζει εμένα;
Προτιμώ τον ανήφορο.
Τους γενναίους της γης που ολοένα προχωρούν
από κορφή σ' άλλη κορφή να πάνε.
Προτιμώ τα μάτια μου.
Προτιμώ του ήλιου το φως.
Προτιμώ τις καμπάνες.
Προτιμώ τις σημαίες.
Προτιμώ το Τέρμα... εκείνο το Τέρμα
που βγάζει απ' τα νέφη κι απ' τον ήλιο πιο πάνω.
Προτιμώ τον ανήφορο!...
Να πεθάνω εγώ
δεν μπορώ να πεθάνω!...

Kαλή επιτυχία στις ελληνικές μας ομάδες!!

AS EUXI9OUME KALI EPITIXIA STON PANATHINAIKO POU SIMERA 20/10/2010  STIS 9:45 AGONIZETE ENANTIA STIN ROUBIN KAZAN....EUXOMASTE KALI EPITIXIA GIA TIN ELLINIKI MAS OMADA!!

Λεωνίδας Μπαλάφας Πυροσβεστήρας Official Video Clip

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Ας γνωρίσουμε τον κύριο Νίκο Βουτυρόπουλο..

Ας γνωρίσουμε τον κύριο Νίκο Βουτυρόπουλο..(συνέντευξη με τον Άρη Μαρτζάκλη)






Ο Νίκος Βουτυρόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία στην Αθήνα και στο Tubingen της Γερμανίας. Έχει δημοσιεύσει μελέτες πάνω στη θρησκεία της προϊστορίας και στην καταγωγή του πολέμου. 

Άρης: Πώς είναι το όνομά σας ?
Ν.Βουτυρόπουλος : Νίκος και προσπαθώ να απαλλαγώ από αυτό.. Να δούμε..

Άρης: Πώς χειρίζεστε το μάθημα μες την τάξη και πώς συμπεριφέρεστε απέναντι στα παιδιά ?
N.Bουτυρόπουλος : Αποφεύγω να σκέφτομαι , απλά ανταποκρίνομαι σε ό,τι συμβαίνει.

Άρης: Όταν κάποιο παιδί σας φέρνει σε δύσκολη θέση μες το μάθημα , τι κάνετε?
N.Bουτυρόπουλος : Το μαστιγώνω αλύπητα!! ( γέλια)

Άρης: Τι σας αρέσει να κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας?
N.Bουτυρόπουλος : Σκαρφαλώνω σε βουνά , κάνω σκι , διαβάζω , γράφω, ζω!

Άρης: Αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω τον χρόνο τι θα αλλάζατε? 
N.Bουτυρόπουλος : Τα πάντα!

Άρης: Ποιο είναι το όνειρό σας που είχατε από παιδί και σας έχει μείνει μέχρι σήμερα?
N.Bουτυρόπουλος : Μικρός ονειρευόμουν να γίνω πειρατής. Ελπίζω να το πραγματοποιήσω όταν μεγαλώσω!

Άρης: Τι βιβλία σας αρέσει να γράφετε?
N.Bουτυρόπουλος : Βιβλία από χαρτί! ( γέλια)

Άρης: Γιατί επελέξατε να βοηθήσετε για την σχολική μας εφημερίδα?
N.Bουτυρόπουλος : Η σχολική εφημερίδα είναι μια ευκαιρία για συμμετοχή , ανταλλαγή απόψεων και γνώσεων μέσω του ηλεκτρονικού τύπου που είναι το μέλλον!

Άρης: Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα όταν ήσασταν μικρός?
N.Bουτυρόπουλος : Το αγάπημένο μου μάθημα ήταν πάντα και θα παραμείνει το διάλειμμα!

Άρης: Πώς σας φένεται η κατάσταση της χώρας μας σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο? Και ποιο μήνυμα θα θέλατε να περάσετε στον κόσμο και πιο πολύ στους νέους που ζούνε σε αυτή την κατάσταση σήμερα?
N.Bουτυρόπουλος : Το μέλλον όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη προβλέπεται δύσκολο, γιατί υπάρχουν ήδη αμέτρητα άλυτα προβλήματα. Το μήνυμα που αφορά όλους μας είναι συνεννόηση , συνεννόηση και συνεννόηση..

Άρης: Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας και για την βοήθειά σας με το ξεκίνημα του blog μας..


Η Συντακτική Ομάδα!

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Παπακωνσταντίνου Βασίλης Πριν Το Τέλος



Πριν το τελος-Παπακωνσταντίνου Βασίλης


Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
μου κρατούσες το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη
Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σου το πιόνι
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ

Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω..

Ένα ευχαριστώ..

Ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό για να εκφράσουμε τα αισθήματά μας σε αυτούς τους ανθρώπους. Σε αυτούς τους ανθρώπους που με χαμόγελο, την γνώση και την εμπειρία τους αλλά και την ζωντάνια ενός εφήβου, μας βοήθησαν στο νέο μας ξεκίνημα.. " Πρέπει να ψάχνετε την αλήθεια μέσα στα σκουπίδια που βλέπετε!" .. μας είπαν και μας έκαναν να το σκεφτούμε σοβαρά: εάν υπάρχει η αλήθεια μέσα σε όλα αυτά τα σκουπίδια, και αν υπάρχει είμαστε ικανοί να την ξεχωρίσουμε ; 


Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ...
Γιατί σιγουρα μέσα στα σκουπίδια, άμα καθίσουμε και ψάξουμε υπάρχει αυτή η αλήθεια !!!
Ελπίζω στον δρόμο μας να συναντάμε πάντα τέτοια ευχάριστα άτομα, που θα μας κάνουν να σκεφτόμαστε πιο θετικά !!! Και πάλι ευχαριστούμε !!! 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ.. 
Η Συντακτική Ομάδα:
'Αρης-Μυρτώ-Λόλα-Δάφνη!!

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010


Λιωμένο παγωτό 

Κάποιος κοιτάει την ώρα
Κάποιος στο δρόμο τρέχει
Κάπου σε κάποια χώρα
Τώρα μπορεί να βρέχει

Και μένα τι με νοιάζει
Εδώ έχει πάντα ήλιο
Μόνο που με τρομάζει
Οπότε λέω θα φύγω

Είχα πει πως θα φύγω, είχα πει
Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
Κι αυτό το καλοκαίρι
Λιωμένο παγωτό
Κολλάει στο χέρι

Κάποιος κοιτάει την ώρα
Κάποιος στο δρόμο τρέχει
Είμαι ακόμα εδώ...

Έχει αδειάσει η πόλη
Γυρνάω στη παραλία
Έχουνε φύγει όλοι
Η ώρα πήγε μία

Και μένα τι με νοιάζει...

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ...