Παρασκευή, 3 Δεκεμβρίου 2010

52ο Λύκειο Κολωνού: Οι Αναμνήσεις!!

52ο Λύκειο Κολωνού: Οι Αναμνήσεις!!

Πολλοί άνθρωποι που γνωρίζω, αναπολούν τα όμορφα εφηβικά τους χρόνια και μου δίνουν μια συμβουλή.. Nα ζήσω την καλύτερη περίοδο της ζωής μου, την εφηβεία μου! 
Το 52ο Γυμνάσιο και Λύκειο του Κολωνού αποτελεί το μέρος όπου πολλοί άνθρωποι πέρασαν και ο καθένας άφησε το δικό του χαρακτηριστικό στίγμα! Ο καθένας από αυτούς έζησε την κάθε στιγμή της ζωής του και την εφηβεία του! 
Βλέπω αυτές τις εικόνες τώρα και μου θυμίζουν τους χώρους του σχολείου , όπου έχω συνηθίσει να περνάω αρκετό χρόνο από την μέρα μου.. Βλέπω αυτούς τους χώρους παλιούς και γκρίζους αλλά γεμάτους με εφηβικές παρέες, χαμόγελα και μάτια γεμάτα όνειρα! 

  
Τα εφηβικά χρόνια εκφράζουν τον αγώνα για την κατανόηση του εαυτού μας και ολόκληρου του κόσμου. Το μέλλον μας , που φαντάζει τόσο μακρινό.. Η αντίρρηση μας σε ό,τι ακούσουμε ακόμα κι αν ξέρουμε ότι είναι σωστό.. 
Να γνωρίσεις τον πραγματικό εαυτό σου είναι η μεγαλύτερη πρόκληση..

 Μια παρέα που σε έκανε να ξεχνάς όλα τα άσχημα και να συμπεριφέρεσαι σαν μικρό παιδί. Άνθρωποι που ήταν δίπλα σου στις χαρές και στις λύπες, και αποτελούσαν την οικογένειά σου. Όνειρα που έκανες από μικρό παιδί και ευχόσουν στα αστέρια να πραγματοποιηθούν..
 Μα όσα χρόνια και αν περάσουν οι αναμνήσεις μένουν πάντα στην καρδιά μας και στο μυαλό μας.. Να μας θυμίζουν αυτά που ζήσαμε , τους ανθρώπους που αγαπήσαμε και τις στιγμές που είμασταν πραγματικά ο εαυτός μας ..
"Η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις αναμνήσεις μας και στις ελπίδες μας" Δροσίνης.
Πατάγια Μπακαράκη Μυρτώ 
Συντακτική Ομάδα

  

Ενα χαμόγελο

Ενα χαμόγελο δεν στοιχίζει τίποτα, κι όμως είναι πολύτιμο. Πλουτίζει εκείνον που το δέχεται, χωρίς να φτωχαίνει εκείνος που το δίνει. Δεν διαρκεί παρά μονάχα μια στιγμή, αλλά η ανάμνησή του είναι πολλές φορές αιώνια.
Ενα χαμόγελο αναπαύει τον κουρασμένο, δίνει θάρρος στον απογοητευμένο, παρηγορεί τον λυπημένο, αναπτερώνει την αισιοδοξία και δημιουργεί την ευτυχία στο σπίτι.
Κι όμως δεν δανείζεται, δεν κλέβεται, δεν αγοράζεται, δεν παίρνεται εκβιαστικά, γιατί είναι κάτι που έχει αξία όταν δίνεται.
Κι αν καμιά φορά συναντήσετε κάποιον άνθρωπο που δεν σας χαρίσει το χαμόγελο που αξίζετε, φανείτε γενναιόδωροι κι ανώτεροι άνθρωποι και δώστε του εσείς το δικό σας, γιατί κανένας δεν το έχει τόση ανάγκη, όσο εκείνος που δεν μπορεί να το δώσει. :D

part I - MONOGRAMMA-ODYSSEAS ELYTIS

ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ

ΝΑΙ ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΣ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ.ΓΙΑΤΙ ΟΝΕΙΡΟΠΟΛΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ ΜΕ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΟΦΩΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΙ ΤΟ ΧΑΡΑΜΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟΝ ΥΠΟΛΟΙΠΟ ΚΟΣΜΟ!!

Κυριακή, 28 Νοεμβρίου 2010

Είμαι ο ΕΑΥΤΟΣ μου!

Είμαι ο ΕΑΥΤΟΣ μου!    


    Μου άρεσε πολύ ο τίτλος ενός άρθρου, που διάβασα σε κάποιο περιοδικό, φίλοι μου. Έλεγε: «Οι νέοι δεν είναι μάζα». Και καθώς μελέτησα αυτό το άρθρο, τράβηξε την προσοχή μου τούτη η φράση ενός Γάλλου επαναστάτη: «Επανάσταση δεν είναι να καις αυτοκίνητα. Επανάσταση είναι να παραμένεις ο εαυτός σου, σε πείσμα όσων θέλουν να σε μετατρέψουν σε μαζικό φαινόμενο». Σοφότατο!
    Γιατί, στις μέρες μας ειδικά, και τι δεν γίνεται προκειμένου όλοι, ιδιαίτερα οι νέοι, να γίνουν μάζα; Και τι δεν κάνουν, προκειμένου να την μαζικοποιήσουν; Να την κάνουν ένα; Να, κάτι σαν κοπάδι ας πούμε. Και στη συνέχεια την ομογενοποιούν και την κάνουν κάτι σαν πολτό. Για να έχει όλα τα στοιχεία και τις ιδιότητες του κοπαδιού!
    Και ποιο είναι το κύριο χαρακτηριστικό του κοπαδιού; Δεν υπάρχει ατομική ταυτότητα, ούτε καμιά ιδιαιτερότητα, αλλ’ όλα είναι υποταγμένα στη μάζα, όλα λειτουργούν όπως η μάζα. Πρόκειται για ένα άβουλο πράγμα, που το πηγαίνει και το κάνει ό,τι θέλει ο τσοπάνος, ὡς ἰδιοκτήτης κιόλας τοῦ κοπαδιοῦ! Καὶ τὸ καθοδηγεῖ ὅπως θέλει, τὸ πηγαίνει ὅπου θέλει, τὸ κάνει νὰ ζεῖ ὅπως αὐτὸς θέλει, γιὰ τὸ ἐκμεταλλεύεται ἀπολύτως!
    Δὲν εἶπαν τυχαία τοῦτο τὸ λόγο: «Ἐκεῖνος ποὺ ἀκολουθεῖ τὸν ὄχλο, γρήγορα χάνεται σ’ αὐτόν». Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλοι προτρέπουν: «Ξεχώρισε ἀπ’ τὴ μάζα πρὶν σὲ καταπιεῖ»!
    Νὰ γιατί εἶναι πάρα πολὺ σημαντικὸ σήμερα, μὲ τὰ τόσα μέσα «μαζικῆς» ἐπικοινωνίας ὅπως ἀποκαλοῦνται, ποὺ δροῦν ὀργανωμένα καὶ μεθοδικὰ παντοῦ, νὰ εἶσαι ἔξω ἀπ’ τὸ κοπάδι. Νὰ γιατί ἀποτελεῖ ὄντως ἐπαναστατικὴ πράξη νὰ εἶσαι ὁ ἑαυτός σου, ὅταν ἡ ἀπώλεια τῆς ταυτότητάς μας, εἶναι δίχως καμιὰ ἀμφιβολία ἡ μεγαλύτερη σύγχρονη ἀπειλή.
    Λοιπόν, χαίρομαι πολὺ ὅταν ἀκούω φράσεις ἢ καὶ διακηρύξεις σὰν αὐτές: «Θέλω νὰ εἶμαι ὁ ἐαυτός μου», «τὸ προτέρημά μου εἶναι ὅτι εἶμαι πάντα ὁ ἑαυτός μου» καὶ νὰ συμβαίνει ὄντως αὐτό. Καὶ λυπᾶμαι πάρα πολὺ γιὰ τοὺς ἄλλους, ποὺ λένε ἢ καὶ τραγουδοῦν φράσεις σὰν αὐτές: «Δίχως ταυτότητα πιά…». Λὲς κι ἀποτελεῖ κατάκτηση αὐτὴ ἡ κατάντια!
    Μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ Θεὸς δημιούργησε ἕναν κόσμο πανέμορφο καὶ τόσο θαυμαστό, ἀκριβῶς γιατί διαθέτει ὅλη τὴ χάρη καὶ τὴ γοητεία τῆς ποικιλίας. Αὐτὸ συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους. Ὁ καθένας μας εἶναι ἀνεπανάληπτος μὲ τὰ δικά του προσόντα, μ’ ὅ,τι τοῦ ἔδωσε ὁ Θεός, ὅπως τὸν ἔπλασε.
    Συμβαίνει ὅπως ἀκριβῶς καὶ μὲ τὸ δάσος. Τὴν ὀμορφιά του δὲν τὴν χρωστάει σὲ κάποια πανύψηλα ἢ καὶ αἰωνόβια δένδρα, ἀλλὰ καὶ στὸ ταπεινὸ ἐκεῖνο κυκλάμινο, τὴν δροσερὴ ἀνεμώνη, τὸ ταπεινὸ χαμόμηλο.
    Ἔτσι κι ἐμεῖς, ἔχουμε ὁ καθένας τὴ δική του χάρη καὶ ἰδιαιτερότητα. Τὰ δικά του προσόντα καὶ προτερήματα, μὲ τὰ ὁποῖα εἶναι σημαντικὸς καὶ χρήσιμος.
    Στ’ ἀλήθεια, εἶναι πάρα πολὺ σημαντικὸ νὰ εἴμαστε ὁ ἑαυτός μας. Καὶ ἐπαναστατικό, ὅπως εἴπαμε. Πῶς ὅμως μπορεῖ νὰ εἶναι; Κι ἂν εἶναι, κι ἂν πραγματικὰ συμβαίνει αὐτὸ πού διακηρύττει, πῶς μπορεῖ νὰ παραμείνει;
    Τὴν ἀπάντηση θὰ μᾶς τὴν δώσει αὐτὸ τὸ πανέμορφο κείμενο. Ἀναφέρει:
    «Ἡ ἀτομικότητα τοῦ κάθε ἀνθρώπου ὑπάρχει. Εἶναι δεδομένη. Ἡ προσωπικότητα ὅμως, ἡ ἐλεύθερη, ἡ ὁλοκληρωμένη, ἡ ἁγιασμένη, κατακτᾶται. Εἶναι ἀποτέλεσμα ἀγώνα καὶ προσπάθειας. Ἐπιπλέον εἶναι πανεύκολο νὰ εἶναι κανεὶς στοιχεῖα τῆς μάζας. Μὰ τόσο δύσκολο νὰ δρᾶ καὶ νὰ κινεῖται ὡς προσωπικότητα ἁγιασμένη, ἔξω καὶ μακριὰ ἀπ’ αὐτήν»!
    Τί ἐπαναστατικό! Τί ἀποκαλυπτικό!
    Ναί, ὁ Θεὸς προίκισε τὸν καθένα μας μὲ τὴν ἀτομικότητα καὶ τὴν ἰδιαιτερότητά του. Ὅμως θέλει, καὶ μᾶς ἔδωσε ὅλα τα προσόντα γι’ αὐτό, νὰ γίνει καὶ προσωπικότητα ἐλεύθερη ἀπὸ κάθε μορφὴ δουλείας, ὁλοκληρωμένη κι ἁγιασμένη. Ὁπότε ἀπαιτεῖται ἐδῶ κι ἡ δική μας προσπάθεια κι ὁ δικός μας ἀγώνας.
    Στ’ ἀλήθεια δὲν εἶναι καθόλου ἁπλό, τὸ νὰ εἶναι κανεὶς ὁ ἑαυτός του. Αὐτὸς ὁ ἑαυτὸς, ποὺ θὰ τὸν ὁλοκληρώνει, θὰ τὸν τελειοποιεῖ καὶ θὰ τὸν ἁγιάζει κάθε μέρα.
    Καὶ τί σύμπτωση! Μόνο αὐτὸς ὁ ἁγιαζόμενος καὶ τελειοποιούμενος καθημερινὰ ἑαυτὸς μας μπορεῖ τελικὰ νὰ μείνει ἔξω ἀπ’ τὴ μάζα. Ἄλλως παραμένει μόνο ἕνας πολὺ ὡραῖος πόθος καὶ μιὰ πολὺ καλὴ διακήρυξη αὐτὸ τὸ «εἶμαι ὁ ἑαυτός μου»…

Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος

Σάββατο, 6 Νοεμβρίου 2010

Νους υγιής εν σώματι υγιή!

O αθλητισμός, η υγεία του σώματος και της ψυχής, πάνε μαζί! 
Δεν είναι τυχαία που οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν "νους υγιής εν σώματι υγιή". Σήμερα η επίδραση του αθλητισμού και της ψυχαγωγίας στην υγεία μας, είναι ζήτημα επίκαιρο όσο ποτέ άλλοτε. Σε πολλές χώρες σε όλο τον κόσμο, ο αθλητισμός, η αναψυχή και το παιχνίδι βελτιώνουν την υγεία - τόσο την ψυχική όσο και την σωματική. Διδάσκουν σημαντικά μαθήματα ζωής για το σεβασμό, την ηγετικότητα και τη συνεργασία. Προωθούν την ισότητα για όλους και γεφυρώνουν τις διαφορές μεταξύ των ανθρώπων.
Η συστηματική σωματική άσκηση βοηθά τον οργανισμό μας σε πολύ μεγάλο βαθμό και σε πολλά επίπεδα. Παρά το γεγονός ότι οι γιατροί και άλλοι επαγγελματίες της υγείας, μας επαναλαμβάνουν συχνά το γεγονός αυτό, εμείς το αγνοούμε και συνεχίζουμε την καθημερινή ρουτίνα, με τον ασταμάτητο αγώνα μας εναντίον του χρόνου και το άγχος που μας συνοδεύουν σε κάθε μας κίνηση.

Δευτέρα, 1 Νοεμβρίου 2010

Ενεργειακή Επανάσταση! Γίνε Ενεργειακός Επαναστάτης!


Ενεργειακή Επανάσταση!
 Οι κλιματικές αλλαγές τείνουν να λάβουν ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Ήδη οι πρώτες επιπτώσεις πλήττουν εκατομμύρια συνανθρώπους μας σε κάθε γωνία του πλανήτη, ενώ ορισμένες μελλοντικές επιπτώσεις είναι αναπόφευκτες.
Σήμερα, οι συγκεντρώσεις διοξειδίου του άνθρακα στην ατμόσφαιρα είναι οι υψηλότερες των τελευταίων 650.000 ετών, υψηλότερες κατά 40%. Η μέση πλανητική θερμοκρασία είναι υψηλότερη κατά 0,8 ºC σε σύγκριση με τα προβιομηχανικά επίπεδα.

 Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας, προκειμένου να αποτραπούν οι χειρότερες επιπτώσεις των κλιματικών αλλαγών, τότε θα πρέπει να περιορίσουμε την αύξηση της θερμοκρασίας σε λιγότερο από +1,5 ºC σε σύγκριση με τα προβιομηχανικά επίπεδα.

 Αυτό σημαίνει ότι οι παγκόσμιες εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα θα πρέπει να σταθεροποιηθούν έως το 2015, να επιστρέψουν στα σημερινά επίπεδα το 2020 και να αγγίξουν το μηδέν έως το 2050.


Ενεργειακός Επαναστάτης!


 Καλώς ήρθες στην εποχή της Ενεργειακής Επανάστασης! Στην εποχή που ο ρόλος των πολιτών στην προσπάθεια για την καταπολέμηση των κλιματικών αλλαγών, είναι ο πιο σημαντικός. Οι αλλαγές που κάνουμε στο δικό μας τρόπο ζωής –στην καθημερινότητά μας, αλλά και την πολιτική μας στάση- έχουν μεγάλη σημασία. Και είναι οι μικρές αλλαγές, που κάνουν τη διαφορά.
Σε καλούμε λοιπόν, να χρησιμοποιήσεις τη δύναμή σου και να γίνεις Ενεργειακός Επαναστάτης!


 Γίνε εσύ η αλλαγή που θέλεις να δεις!
Άλλαξε όλους τους ενεργοβόρους λαμπτήρες με εξοικονόμησης, χρησιμοποίησε μέσα μαζικής μεταφοράς για να πας στη δουλειά σου αντί για το αυτοκίνητο ή ακόμα περισσότερο επένδυσε στην καθαρή ενέργεια και τοποθέτησε φωτοβολταϊκά συστήματα στην ταράτσα ή το μπαλκόνι του σπιτιού σου! Ξεκίνα με απλές και μικρές αλλαγές. Οι πληροφορίες που θα βρεις στο «Εγχειρίδιο του Ενεργειακού Επαναστάτη», θα σου δείξουν τον τρόπο.

 Μήπως είσαι ήδη Ενεργειακός Επαναστάτης;
Στείλε μας την ιστορία της προσωπικής σου Ενεργειακής Επανάστασης, μαζί με φωτογραφίες ή βίντεο στο: erevolut@greenpeace.org

Μετάδωσε το μήνυμα της Ενεργειακής Επανάστασης!

Πάρε θέση, κάνε κλικ και χρησιμοποίησε την ηλεκτρονική σου υπογραφή για το καλό του πλανήτη!

1) Γνωρίζεις για τα tar sands (ορυχεία εξόρυξης πισσούχου άμμου); Ρίξε μια ματιά εδώ και ενημερώσου για το τεράστιο περιβαλλοντικό έγκλημα που συντελείται κατά τη διαδικασία εξόρυξης και επεξεργασίας της πισσούχου άμμου. Έπειτα σύστησε τα tar sands στους φίλους σου. Πώς; Με ένα καρτ-ποστάλ φυσικά από την ονειρεμένη Alberta του Καναδά...

2) Στοπ! Πετρελαϊκή συνωμοσία κατά του πλανήτη με σκοπό την προπαγάνδα και την ψευδή ενημέρωση του κόσμου. Νομίζεις ότι υπερβάλουμε; Διάβασε το κρυφό εσωτερικό έγγραφο της American Petroleum Institute που έπεσε στα χέρια της Greenpeace και ύστερα στείλε γράμμα διαμαρτυρίας στους Διευθύνοντες Συμβούλους της Shell, της BP, της Exxon και των άλλων μεγάλων πολυεθνικών του πετρελαίου!

πηγές πληροφοριών: www.greenpeace.org/greece/ER/

Σάββατο, 23 Οκτωβρίου 2010

Μαθήματα Ορειβατικής Λογοτεχνίας!!!

video 
Ευκαιρία, λοιπόν, για μια μικρή απόδραση προς τα βουνά, 
προς την αναζήτηση της περιπέτειας και της αδρεναλίνης! 
Μακριά από την πόλη , και κοντά στην φύση..
"Και πήραμε τα βουνά.. να ξεφύγουμε από τους ξενέρωτους!"
Με τον Ν.Βουτυροπουλο- τον Άρη και τον Ηλία!!

Η Συντακτική Ομάδα!

Τετάρτη, 20 Οκτωβρίου 2010

Οι Άνθρωποι (Ποίημα)

Το παρακάτω ποίημα το ανακάλυψα στο διαδίκτυο, σε ανύποπτο χρόνο. Δεν γνωρίζω τον ποιητή. Ας είναι καλά, όποιος κι αν είναι!... Τον ευχαριστώ μέσα από τη καρδιά μου!


Οι άνθρωποι
Σας αντάμωσα στην αρχή της πορείας μου
τότε που με μόνη αποσκευή τα όνειρά μου
είχα κινήσει για το μεγάλο ταξίδι.
Τότε... λίγο πριν αποφασίσω για της ζωής μου το δρόμο
σας συνάντησα...
Κι ήσασταν αλήθεια πολλοί... Άνθρωποι... άνθρωποι...
Και προχωρούσατε...
και πηγαίνατε χωρίς πουθενά να σκοντάφτετε,
γιατ' ήταν κατηφόρα ο δρόμος σας.
Και κατεβαίνατε... και κατεβαίνατε...
με το ίδιο πάντα αργό βήμα,
λες και φοβόσασταν μη φτάσετε κάποτε στο τέρμα.
Κι ήταν κλειστές οι εκκλησίες σας
και σβησμένες οι λαμπάδες σας.
Κι ήταν δίχως σημαίες τα κάστρα σας
κι αραχνιασμένα τα καμπαναριά σας.
Μόνο βιολιά αντηχούσαν στον δρόμο σας
τα βιολιά... κι οι φωνές σας.
Ναι!... ήσασταν στ' αλήθεια πολλοί.
Άνθρωποι... άνθρωποι...
που τριβόσασταν αγκώνα μ' αγκώνα,
μα τα χέρια σας ήταν άδεια.
Άνθρωποι πολλοί
που όμως ήσασταν ξένοι κι έρημοι
μες στην πληθώρα των ανθρώπων.
Τότε...
Ζήτησα να δω τα μάτια σας
και δεν βρήκα παρά μαύρους κύκλους γύρω απ' αυτά.
Ζήτησα ν' ακούσω το τραγούδι σας
και σας άκουσα μονότονα να επαναλαμβάνετε
"όλα πάνε καλά".
Έψαξα να βρω τις καρδιές σας
και μού’πατε πως τις είχατε από χρόνια αμπαρωμένες
κι ίσως... να μη ζούσανε πια.
Ρώτησα για τα όνειρά σας
και μ' απαντήσατε πως είχαν πεθάνει, πριν γεννηθούν.
Έψαξα για χαμόγελα
και δεν βρήκα παρά συμμετρικές κινήσεις
που αγγίζανε μόνο τα χείλη σας.
Τότε... ρώτησα…
πού βγάζει ο δρόμος σας
και μου δείξατε ένα μνήμα...
"για κει τραβάμε όλοι" μού’πατε με μια φωνή
και βιαστήκατε ν' αλλάξουμε συζήτηση.
Κι ωστόσο...
Λέγατε πως ήσασταν ευτυχισμένοι.
Κι ήτανε αναμμένα τα πλούσια φώτα σας
κι είχατε λουλούδια στους δρόμους.
Κι ήταν γεμάτες οι βιτρίνες σας
από φτηνές πραγμάτειες
και ντυμένα τα λόγια σας με χαρτιά πολυτελείας.
Όλα φάνταζαν στον δρόμο σας
κι όλα μοιάζαν με χρυσάφι.
Κι έπαιζαν σειρηνικά τα βιολιά σας
και ηχούσαν τα βιολιά σας.
Κι αντηχούσαν σαν κλάμα και... σαν κλάμα.
Και φωνάζατε σείς..
Και γελούσατε...
Και γλεντούσατε...
Και γλεντούσατε... δίχως μάτια και δίχως καρδιά
δίχως χαμόγελα και δίχως τραγούδια...
δίχως όνειρα και δίχως τέρμα…
κι ωστόσο λέγατε πως ήσασταν ευτυχισμένοι.
Όμως...
Τί κι αν είστε οι πολλοί στην πορεία σας;
Τί κι αν στιγμή δε νυστάζουν τα δικά σας βιολιά;
Τί με νοιάζει εμένα;
Προτιμώ τον ανήφορο.
Τους γενναίους της γης που ολοένα προχωρούν
από κορφή σ' άλλη κορφή να πάνε.
Προτιμώ τα μάτια μου.
Προτιμώ του ήλιου το φως.
Προτιμώ τις καμπάνες.
Προτιμώ τις σημαίες.
Προτιμώ το Τέρμα... εκείνο το Τέρμα
που βγάζει απ' τα νέφη κι απ' τον ήλιο πιο πάνω.
Προτιμώ τον ανήφορο!...
Να πεθάνω εγώ
δεν μπορώ να πεθάνω!...

Kαλή επιτυχία στις ελληνικές μας ομάδες!!

AS EUXI9OUME KALI EPITIXIA STON PANATHINAIKO POU SIMERA 20/10/2010  STIS 9:45 AGONIZETE ENANTIA STIN ROUBIN KAZAN....EUXOMASTE KALI EPITIXIA GIA TIN ELLINIKI MAS OMADA!!

Λεωνίδας Μπαλάφας Πυροσβεστήρας Official Video Clip

Σάββατο, 16 Οκτωβρίου 2010

Ας γνωρίσουμε τον κύριο Νίκο Βουτυρόπουλο..

Ας γνωρίσουμε τον κύριο Νίκο Βουτυρόπουλο..(συνέντευξη με τον Άρη Μαρτζάκλη)






Ο Νίκος Βουτυρόπουλος γεννήθηκε το 1965 στην Αθήνα. Σπούδασε αρχαιολογία στην Αθήνα και στο Tubingen της Γερμανίας. Έχει δημοσιεύσει μελέτες πάνω στη θρησκεία της προϊστορίας και στην καταγωγή του πολέμου. 

Άρης: Πώς είναι το όνομά σας ?
Ν.Βουτυρόπουλος : Νίκος και προσπαθώ να απαλλαγώ από αυτό.. Να δούμε..

Άρης: Πώς χειρίζεστε το μάθημα μες την τάξη και πώς συμπεριφέρεστε απέναντι στα παιδιά ?
N.Bουτυρόπουλος : Αποφεύγω να σκέφτομαι , απλά ανταποκρίνομαι σε ό,τι συμβαίνει.

Άρης: Όταν κάποιο παιδί σας φέρνει σε δύσκολη θέση μες το μάθημα , τι κάνετε?
N.Bουτυρόπουλος : Το μαστιγώνω αλύπητα!! ( γέλια)

Άρης: Τι σας αρέσει να κάνετε στον ελεύθερο χρόνο σας?
N.Bουτυρόπουλος : Σκαρφαλώνω σε βουνά , κάνω σκι , διαβάζω , γράφω, ζω!

Άρης: Αν μπορούσατε να γυρίσετε πίσω τον χρόνο τι θα αλλάζατε? 
N.Bουτυρόπουλος : Τα πάντα!

Άρης: Ποιο είναι το όνειρό σας που είχατε από παιδί και σας έχει μείνει μέχρι σήμερα?
N.Bουτυρόπουλος : Μικρός ονειρευόμουν να γίνω πειρατής. Ελπίζω να το πραγματοποιήσω όταν μεγαλώσω!

Άρης: Τι βιβλία σας αρέσει να γράφετε?
N.Bουτυρόπουλος : Βιβλία από χαρτί! ( γέλια)

Άρης: Γιατί επελέξατε να βοηθήσετε για την σχολική μας εφημερίδα?
N.Bουτυρόπουλος : Η σχολική εφημερίδα είναι μια ευκαιρία για συμμετοχή , ανταλλαγή απόψεων και γνώσεων μέσω του ηλεκτρονικού τύπου που είναι το μέλλον!

Άρης: Ποιο ήταν το αγαπημένο σας μάθημα όταν ήσασταν μικρός?
N.Bουτυρόπουλος : Το αγάπημένο μου μάθημα ήταν πάντα και θα παραμείνει το διάλειμμα!

Άρης: Πώς σας φένεται η κατάσταση της χώρας μας σε οικονομικό και πολιτικό επίπεδο? Και ποιο μήνυμα θα θέλατε να περάσετε στον κόσμο και πιο πολύ στους νέους που ζούνε σε αυτή την κατάσταση σήμερα?
N.Bουτυρόπουλος : Το μέλλον όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και στην Ευρώπη προβλέπεται δύσκολο, γιατί υπάρχουν ήδη αμέτρητα άλυτα προβλήματα. Το μήνυμα που αφορά όλους μας είναι συνεννόηση , συνεννόηση και συνεννόηση..

Άρης: Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας και για την βοήθειά σας με το ξεκίνημα του blog μας..


Η Συντακτική Ομάδα!

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Παπακωνσταντίνου Βασίλης Πριν Το Τέλος



Πριν το τελος-Παπακωνσταντίνου Βασίλης


Το τρενάκι γυρνούσε φωτισμένο και αχνό στον αέρα
κάτω η θάλασσα μ' ένα καράβι το φεγγάρι πιο πέρα
σε θυμάμαι συχνά που φορούσες ένα άσπρο φουστάνι
μου κρατούσες το χέρι ότι ζούμε μου λες δεν μου φτάνει

Στα τραγούδια που λέγαμε οι δυο μας οι φωνές χαμηλώσαν
χαραγμένη καρδιά στο παγκάκι που μετά την προδώσαν
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Σιδερένια η σκάλα και μου 'λεγες θα μείνουμε λίγοι
πήρε η νύχτα να πέφτει βαθιά κι ο αέρας με πνίγει
Μηχανές ξεχασμένες κι αδέσποτες στο δρόμου τη σκόνη
Σκέψου να ΄ταν το πάτωμα ασπρόμαυρο και να 'σου το πιόνι
μια φορά μου 'χες πει δεν μπορεί θα το νιώσανε κι άλλοι
πριν το τέλος πως μοιάζει η σιωπή σαν αγάπη μεγάλη

Κι εγώ που ζω για πάντα εδώ κι όλο φεύγω το τέλος πριν να δω
κάθε νύχτα που περνάει γυρίζω ξανά σκοτάδι γίνομαι και παραδίνομαι
στο ρυθμό σου που καίει ακόμα αυτό το σώμα που μένει χρόνια χωρίς σκιά
κάθε νύχτα που περνάει σαν ταινία κι ό,τι ζήσαμε προβάλλεται με φόντο την πλατεία

Κάθε νύχτα που περνάει πάντα εδώ

Κι όλο φεύγω πριν μείνουμε μόνοι το τέλος μη δω..

Ένα ευχαριστώ..

Ένα ευχαριστώ δεν είναι αρκετό για να εκφράσουμε τα αισθήματά μας σε αυτούς τους ανθρώπους. Σε αυτούς τους ανθρώπους που με χαμόγελο, την γνώση και την εμπειρία τους αλλά και την ζωντάνια ενός εφήβου, μας βοήθησαν στο νέο μας ξεκίνημα.. " Πρέπει να ψάχνετε την αλήθεια μέσα στα σκουπίδια που βλέπετε!" .. μας είπαν και μας έκαναν να το σκεφτούμε σοβαρά: εάν υπάρχει η αλήθεια μέσα σε όλα αυτά τα σκουπίδια, και αν υπάρχει είμαστε ικανοί να την ξεχωρίσουμε ; 


Ένα πολύ μεγάλο ευχαριστώ...
Γιατί σιγουρα μέσα στα σκουπίδια, άμα καθίσουμε και ψάξουμε υπάρχει αυτή η αλήθεια !!!
Ελπίζω στον δρόμο μας να συναντάμε πάντα τέτοια ευχάριστα άτομα, που θα μας κάνουν να σκεφτόμαστε πιο θετικά !!! Και πάλι ευχαριστούμε !!! 

Ένα μεγάλο ευχαριστώ.. 
Η Συντακτική Ομάδα:
'Αρης-Μυρτώ-Λόλα-Δάφνη!!

Τρίτη, 12 Οκτωβρίου 2010


Λιωμένο παγωτό 

Κάποιος κοιτάει την ώρα
Κάποιος στο δρόμο τρέχει
Κάπου σε κάποια χώρα
Τώρα μπορεί να βρέχει

Και μένα τι με νοιάζει
Εδώ έχει πάντα ήλιο
Μόνο που με τρομάζει
Οπότε λέω θα φύγω

Είχα πει πως θα φύγω, είχα πει
Κι όμως είμαι ακόμα εδώ
Κι αυτό το καλοκαίρι
Λιωμένο παγωτό
Κολλάει στο χέρι

Κάποιος κοιτάει την ώρα
Κάποιος στο δρόμο τρέχει
Είμαι ακόμα εδώ...

Έχει αδειάσει η πόλη
Γυρνάω στη παραλία
Έχουνε φύγει όλοι
Η ώρα πήγε μία

Και μένα τι με νοιάζει...

Κι όμως είμαι ακόμα εδώ...